Het geeft een warm gevoel hier te vertellen over 15 “perfecte” dagen, want zo is het verblijf van Ximena en Miguel echt gelopen: schitterend, zonder ook maar één rimpel of iets dat verkeerd gelopen is, op hun verdwaling in Lichtervelde na…
Voor wie niet goed mee is: Ximena en Miguel zijn twee Tapori-collega’s en goede vrienden. Ximena werkt al bijna 25 jaar in Tapori. Ze is psycholoog en werkte vele jaren in de leefgroep voor jongeren met een verstandelijke beperking. Nu is ze al enkele jaren zorgcoördinator van het revalidatieluik en ondersteunt ze als psycholoog gezinnen met een kind met een beperking. Ze is ook lid van de raad van bestuur van Tapori. En Miguel is één van onze jonge ergotherapeuten die meewerkt in het kleuterklasje en verantwoordelijk is voor alle aanpassingen aan hulpmiddelen die kinderen helpen om goed te zitten, te staan en zich voort te bewegen.
Zij waren in België van 30 augustus tot 14 september, in het kader van het project over hulpmiddelen voor mobiliteit en ondersteunde communicatie voor mensen met een beperking. Hierover willen we in Ecuador onderwijsmodules voor studenten van de betrokken opleidingen helpen uitbouwen en mensen sensibiliseren over het gebruik van deze hulpmiddelen. Dat project wordt ondersteund door de Provincie West-Vlaanderen en loopt over drie jaar, niet alleen binnen Tapori, maar in samenwerking met hogescholen en andere zorginstanties in Quito en in Vlaanderen. Het eerste jaar is vooral verkennend en lerend: Hoe ziet de situatie eruit? Wat kan en moet verbeteren? Wat is daarvoor nodig en wie wil daaraan meewerken?
Nu goed, terug naar het bezoek van Ximena en Miguel: ongeveer zes maanden waren nodig om voor allebei een visum te krijgen om 20 dagen in België, een land van de Schengenzone, te mogen verblijven. Deze keer speelde niet alleen de Ecuadoraanse bureaucratie ons parten. Vlaamse instanties (naam en toenaam bekend bij de auteur 😉) zorgden ook voor enkele extra obstakels en omwegen op het hindernissenparcours. Ximena en al zeker Miguel, een jongeman van 30,
ongehuwd, zonder kinderen en zonder groot inkomen of eigendom, zouden het maar eens in hun hoofd moeten halen om na die 20 dagen niet terug te keren naar Ecuador en in België of een ander Schengenland in de illegale massa te verdwijnen… Nochtans hadden we een officiële uitnodiging vanwege Dominiek Savio vzw, waarvoor dank, en wisten we ook wel wie en waarom we die personen uit het team uitkozen voor de reis: twee standvastige Tapori-medewerkers die van aanpakken weten, met de kinderen en hun gezin begaan zijn en die ook aansturen op sociale en maatschappelijke verandering ten goede van mensen met een beperking in Ecuador. Geen haar op hun hoofden denkt aan wegtrekken uit Ecuador. Maar hoe overtuig je de mensen aan de andere kant van het bureau of loket daarvan…
Nu goed, eind juli kregen ze eindelijk hun visum. Daarbij jaagden ze mij eerst nog wel op stang met het zogenaamd nieuws dat alleen Miguel een visum had gekregen en Ximena niet. Ik zat natuurlijk al onmiddellijk op mijn paard en belde bijna de ambassadeur van België in Lima, Peru. Maar… katje-mie-katje-were… ik gaf hen hier nu en dan van ’t zelfde laken een broek, vooral wanneer ze een stukje alleen moesten reizen met de trein en zo bang waren opnieuw te verdwalen. Miguel vertelt daar verder nog wel over.
Ik stak samen met Hilde Pitteljon, die van in het begin heel nauw meewerkt aan dit project, het programma van het bezoek in elkaar. Daarmee zijn we samen nu echt kampioen in het spelen van Tetris geworden. Alle blokjes pasten perfect in elkaar, geen moment bleef onbenut. Onderdak en eten werden gul voorzien en het vervoer geraakte geregeld. Heel veel mensen stonden telkens op het afgesproken uur klaar voor praktische zaken en niet in het minst om met kennis van zaken en vanuit eigen ervaring uitgebreid uitleg te geven over hun aandeel in het Vlaamse zorglandschap rond beperking en met Ximena en Miguel in gesprek te gaan (met dank aan de vertaler van dienst, haha). De mensen die een PowerPoint hadden voorbereid, geraakten bijna nooit helemaal rond, zoveel was er te vragen, uit te leggen en in context te plaatsen.
Naast het werkgedeelte lukte het ook om iets van Vlaanderen te zien: de duinen en de zee in Koksijde, een oorlogskerkhof in Dranouter en de Last Post in Ieper. Toen we voor ons de Kemmelberg en de Rode en de Zwarte Berg zagen liggen, lachte Miguel toch wel een beetje: Kijk, de belgische Cotopaxi, en daar, zie de Chimborazo, en ginder de Cayambe!
In Brugge waren ze mijn eregasten, en in Gent bezochten ze het Gravensteen en zagen ze het Lam Gods. In Wetteren maakten we voor veel vlaamse “amigos de Tapori” lekkere ceviche en empanadas klaar. Dat was fijn samenzijn. De dag erna was er tijd voor een fietstochtje in Lichtervelde, dat naderhand toch wat korter gemaakt werd dan gepland, want “levensgevaarlijk” volgens Hilde. Fietsen is, behalve voor Richard Carapaz dan, immers niet op het lijf van de Ecuadoranen geschreven.
Hieronder lezen jullie het verslag van Miguel en de reflectie van Ximena: een mooie weergave van indrukken, gevoelens en gedachten. Uitgaande van vorige schrijfervaringen van mijn compagnons, had ik hen op voorhand gevraagd geen ellenlange opsomming van activiteiten en opeenvolging van bedankingen te schrijven, maar gewoon de schriftelijke neerslag van wat ze bij terugkeer aan hun familie en vrienden in Tapori zouden vertellen. Dat blijkt nu wel goed gelukt.
En toch, ondanks het feit dat velen onder jullie zeggen dat ik ook veel te veel “dankjewel” zeg, doe ik het hier opnieuw, in naam van gans Tapori in Ecuador: een grote DANKJEWEL aan iedereen die tot die 15 perfecte dagen bijdroeg! Het was schitterend en ’t zal zeker bijdragen tot het welzijn van vele mensen in Tapori! Muchas gracias a todos y todas! Of zoals we het in de Ecuadoraanse volksmond zeggen: Dios le pague… God zal ’t u lonen!
Inge.
